ahahah, çok esprili oldu. neyse, birden aklıma geldi sevgili blogum. ve şu an farkettim, bu ay tam on yıl dolmuş bu sayfayı açalı. en son üç yıl önce yazmışım o da sayfasına en az uğrayan blogger olmakla ilgiliymiş ve mucizevi bir mesaj almışım bana benzer bir ruhdan, ama görememişim ve kaçırmışım ruhuna dokunmayı. okyanusta kayıp taştan kayığın içinde uyuyakalmışım, uyanmışım, yine yalnızım, yine yalnızım.
About Me
- mârâ
- 1200 karakteri geçmediği sürece istediğim kadar yazabilirmişim. Peki. Bir zamanlar kendini çok özel ve farklı sanan bir çocuktum. Çoktan beri herkesin ne kadar da benzediğini, özgünlük idye bir şey olmadığını anlamış haldeyim. Pek çok kişi gibi canım çoook sıkkın. Halimden hiç memnun değilim. Yine bir zamanlar yazar olabileceğime çok inandığım halde bloga bile yazmaya üşeniyorum. Bütün bunları şimdi niye yazıyorum? o da sıkıntıdan. Hiç işim yok mu? Olmaz mı? Nefes almaya dahi vakit yok aslında ama aslında sadece idare edecek kadar yapıyorum yapmam gerekenleri. sevdiği pek çok şeyi ebediyyen kaybetmiş ve yasını tutan ve bu yasla elindekilerin varlığını bile fark edemez hale gelmiş bir bahtsızım. kendini insafsızca kanatan ve buna da kahrolan bir yapım var, iyi hiç bir şey yok mu? bilmiyorum...
No comments:
Post a Comment