yıllar geçmiş ve ben zeuxis'in kargaları gibi döndüm. bu senin sözündü biliyorum. susuyorsun, çoğunlukla yaptığın gibi. nedeninden hiçbir zaman emin olamayacağım, seninle ilgili bilmem gereken her şey gibi... bir bilinmezlik kafesine yok, tabutuna sokup gittin yine. üzerimdeki tahtayı tırmalamaktan tırnaklarım söküldü. yapabileceğim hiçbir şey yok. hiç olamadı. yıllardır yazmayıp da hayatımın en kötü yılının son gününde daha edebi, daha dolu, daha etkili yazabilirdim ama ne farkeder ki? ne farkeder? okyanusa kimsenin okumayacağı, okumasını da istemediğim bir şişe daha attım. "neyse, kirletmeyeyim burayı da."
About Me
- mârâ
- 1200 karakteri geçmediği sürece istediğim kadar yazabilirmişim. Peki. Bir zamanlar kendini çok özel ve farklı sanan bir çocuktum. Çoktan beri herkesin ne kadar da benzediğini, özgünlük idye bir şey olmadığını anlamış haldeyim. Pek çok kişi gibi canım çoook sıkkın. Halimden hiç memnun değilim. Yine bir zamanlar yazar olabileceğime çok inandığım halde bloga bile yazmaya üşeniyorum. Bütün bunları şimdi niye yazıyorum? o da sıkıntıdan. Hiç işim yok mu? Olmaz mı? Nefes almaya dahi vakit yok aslında ama aslında sadece idare edecek kadar yapıyorum yapmam gerekenleri. sevdiği pek çok şeyi ebediyyen kaybetmiş ve yasını tutan ve bu yasla elindekilerin varlığını bile fark edemez hale gelmiş bir bahtsızım. kendini insafsızca kanatan ve buna da kahrolan bir yapım var, iyi hiç bir şey yok mu? bilmiyorum...
No comments:
Post a Comment